Bu Blogda Ara

28 Şubat 2009

28 Şubat üzerine postmodern bir şiir denemesi

Bugün yirmi sekiz şubat
Neşe dolamıyorum heyhat!




Hepsi bu!

24 Şubat 2009

Mim işine nokta koymak

Değerli arkadaşımızın pasını aldım. Mim işlerine nokta koymak için çok iyi bir fırsat. Buyuruluyor ki: "Banyonuzda neler var?" (Kınadığım başıma geldi. Sebebini sormayın.)

Elcevap: Ruhu değil bedeni arıtan / arındıran şeyler... Nelerse onlar işte. Bütün kitaplığı banyoya yığmak / yıkmak işten bile değil; fakat, ortam pek müsait sayılmaz. Ayrıca, kitaplarla bedeni arıtmak pek mümkün görünmüyor; kitap şeklinde yapılmış sabunlar müstesna.

Şimdi ben bu mim'i kimseye paslamıyorum. Bloglarla bağlantısını kesiyorum. Dilerim hiç kimse sahiplenmez.

Bu sondu, inanın.

Fakat vuruşa vuruşa çekileyim. Bu oyunu devam ettirmek isteyenlere bazı öneriler sunabilirim. İlk ve son kez:

1. En son okuduğunuz 500 (yazıyla beş yüz) kitabın adını yazar mısınız?
2. Yerel seçimlerde oy "vermeyeceğiniz" bütün partilerin adlarını sebepleriyle birlikte yazar mısınız?
3. Aklınızdan "ne" geçiyor? Niçin?
4. N'olacak bu memleketin hâli? (Tamam, bunda biraz esinlenme var.)


Hodri meydan.

Sağlıcakla...

15 Şubat 2009

Anam Öldü mü? / Bahtiyar Vahabzade

Bahtiyar Vahabzade öldü. Sevdiğim bir şairdi. Allah rahmet eylesin. Annesinin ölümü üzerine vaktiyle yazmış olduğu lirik bir şiirini yeni Azeri alfabesiyle aktaralım. Bu alfabede x harfi bizdeki gırtlak h'si gibi okunmalı, q harfi bizdeki k'nin kalın okunuşlusunu gösteriyor. Eski alfabeyi bilenler için söyleyecek olursak "kaf" harfinin karşılığı. Bizim alfabeyi değiştirirken dikkate almadığımız bu nüansı Azeri kardeşlerimiz yakalamış. Şiir dikkatle okunduğunda zaten anlaşılabiliyor. Birkaç bilinmeyen kelimenin anlamını göstermeye çalıştım.

ANAM ÖLDÜMÜ?

Nə tez əllərini üzdün dünyadan,
Balanı tək qoyub hara getdin sən?
Necə yox olurmuş bir anda insan,
Elə bil dünyada heç yox imişsən.

Günəş qürub etdi...otaq qaraldı,
Bir anda yox oldun sən xəyal kimi.
İndi düşünürəm: Səndən nə qaldı,
Könlümdə xatirən qara xal kimi.

Məni boya-başa yetirdin, ana
Bizə borclu bildik hər zaman səni.
Sən məni dünyaya gətirdin, ana,
Mənsə yola saldım dünyadan səni.

Sən mənə beşikdə laylay çalmısan
Bu gün laylay çalım sənə məndəmi?
Sənin şirin-şirin laylalarını
Mən sənə qaytarım cənazəndəmi?

"Yuxun şirin olsun" - deyərdin mənə,
"Yuxun şirin olsun" - deyimmi sənə?
Gərək mən başına dönəm-dolanım,
Məni həyat üçün yatıran anam,
Söylə ölümçün
Necə yatırım
Səni mən bu gün?

Bu necə dünyadır, anlamıram mən,
Cilvəsi cürbəcür, rəngi cürbəcür
Dünən nəfəsiylə səni isidən
Bu gün buza dönüb, daşa dönübdür.

Bu necə dünyadır,
İnsan oğlunun
Xəyalı göydədir, özü yerdədir,
Sağ ikən çiynində həyatın yükü,
Öləndə cəsədi çiyinlərdədir...
Bu necə dünyadır, bu necə dünya,
Ölümü həqiqət, həyatı röya.

Dərdimin, qəmimin səndin ortağı, .
Niyə üz döndərdin, bəs niyə məndən?
"Dərdin mənə gəlsin!" - deyərdin axı,
Niyə dərd caladın dərdimə bəs sən?..

Anam, heç kəs səni incitməmişdir,
Mən səni,
mən səni incidən qədər.
İndi kimə açım dərdimi bir-bir,
Kim mənim dərdimə yanar sən qədər?

Evin hər küncündə görünür yerin.
Gözüm axtarcıdır, ana, ay ana,
"Nənəm hanı?" - deyir körpə Azərin,
Mən nə cavab verim, ona, ay ana?

Bilmirəm, bilmirəm bu ölüm nədir,
Həyat var ikən?
Nəfəsin, ay anam, hələ evdədir,
Özün yer altında daşa dönmüsən.

Bu gün yeddin oldu...
anam, yeddi gün,
Bizimlə bərabər ağlar otaqlar.
Sənə,
yalnız sənə,
sənə deməkçün
Könlümdə nə qədər mənim sözüm var.

"Kimləri çağıraq bu gün yeddiyə?"
Xalalar, bacılar soruşur məndən.
Anamdan soruşaq, o bilər deyə,
Sənin otağına üz tuturam mən.

Anam, tapşırıldın ana torpağa,
Bu ölüm, sinəmə çəkdi dağ mənim.
Sən mənim arxamda bənzərdin dağa,
Elə bil arxamdan uçdu dağ mənim.

Qızımın adıdır sənin öz adın.
Bu da göz dağıdır mənə bu gün də.
Son dəfə sən mənə baxıb ağladın,
Surətim məzara getdi gözündə...

Ömrü başa vurdun altmış yaşında.
Altmışın üstündə durub yaşın da.
Artıq sənin üçün dayanan zaman
Mənimçün dolanır...
Gün olur axşam.
Vaxt keçir, sən məndən uzaqlaşırsan,
Mən sənə günbəgün yaxınlaşıram.

Fevral, 1963.

Sahibi öldürülmüş çizgiler


1987'de Londra'nın ortasında teröristlerce öldürülen bir Arap çizer: Naci el-Ali ve kahramanı "Hanzala".