Bu Blogda Ara

14 Temmuz 2008

Ayna

Alındığı gündü Uşak'ın coşmuştu şehir o gece.
Davul zurna, hey heyler, zafer nâraları, sinsin:
Kartallı Meydanı'nda dönüyor erler, maşalalar...
Derken birden bir deli yel, ardından bir kasırga.
Kaçtı herkes çil yavruları gibi, biz de iki kardeş
Koşmaya başladık el ele öksüz, yetim evimize.

Baykuşlar bile kördü sanırım o saatte.
Sağnağa karşı iğreti bir şemsiye sağ elimde.
Bir uçurumsu göçüktü sol yanı yolun, bilyorduk,
Yol yolumuz, mahalle mahallemiz, biliyorduk...
Bu güven, ayak yordamı, çocukluk... derken uçtuk.

Yaralı doluydu her yer. Beşinci gün sedye ile
Götürüp bir yaralının odasına koydular beni.
"Aynam! Aynam!" diye inlemeye başladı yaralı o gece
Köprücüğüm, iki kaburgam, bağırabilsem kim duyar?
Ne idi derdi ayna ile?... Ses sabaha kesildi.

Kastamonuca imiş meğer, sonradan öğrendim ki
Aynam "Ah anam! Vay anam" demekmiş meğer orda.
Aradan bir ömür geçti ama yeniden ölür bin Mehmet,
Bir aynalar parçalanır içimde o gün, bu gün
Her parça bir şarapnel gibi saplanır yüreğime
Bin ana bağrı yerine biriler ayna demez mi.


Zeki Ömer DEFNE

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Bu yazıyla, fotoğrafla, şiirle, eserle ilgili düşünceni yazman beni ancak sevindirir! Duam şu: Yorumlayan yorulmasın! :)